The sentence of whipping meted out recently to a muslim woman for consuming alcohol is a violation of the constitutional guarantees under the Federal Consti.
By: Nabisha Bt. Ibrahim
Pegawai penyelidik
Mahkamah Tinggi shah Alam
Kartika Sari Dewi Shukarno yang mengaku salah atas kesalahan meminum minuman yang memabukkan telah dijatuhkan hukuman denda sebanyak RM5,000.00 dan enam kali sebatan rotan oleh Hakim Mahkamah Tinggi Syariah Kuantan, Yang Arif Dato’ Haji Abd Rahman Yunos pada 20 Julai 2009. Hukuman yang dijatuhkan ini adalah berdasarkan peruntukan undang-undang yang berkuatkuasa di Negeri Pahang iaitu di bawah Seksyen 136 Enakmen Pentadbiran Ugama Islam dan Adat Resam Melayu Pahang (Pindaan 1987) yang memperuntukkan bahawa sesiapa yang didapati bersalah meminum minuman yang memabukkan boleh dijatuhkan hukuman denda tidak melebihi RM5,000.00 atau penjara tidak lebih tiga tahun atau disebat tidak melebihi enam kali sebatan atau mana-mana gabungan hukuman tersebut.
Hukuman yang dijatuhkan ini telah mencetuskan polemik apabila terdapat banyak pihak termasuk Badan-Badan Bukan Kerajaan (NGO) yang mempertikaikan hukuman tersebut sehingga meminta kerajaan campur tangan untuk mengkaji semula hukuman yang telah dijatuhkan itu. Isu ini menjadi perdebatan pelbagai pihak berikutan ini merupakan kes pertama wanita Islam dijatuhkan hukuman sebat bagi kesalahan syariah dan bersedia untuk menjalani hukuman itu tanpa membuat sebarang rayuan. Walaubagaimanapun sebelum hukuman sebat itu dilaksanakan adalah perlu untuk melihat sama ada hukuman yang dijatuhkan itu melanggar jaminan hak-hak yang diperuntukkan di bawah Perlembagaan Persekutuan (PP). Jika hukuman itu didapati berlawanan dengan mana-mana peruntukkan di dalam Perlembagaan Persekutuan maka hukuman itu akan menjadi tidak sah dan tidak boleh dilaksanakan.
1) Sama ada hukuman sebat melanggar Perkara 5(1) PP
Perkara 5(1) PP memperuntukkan “Tiada seorang pun boleh diambil nyawanya atau dilucutkan kebebasan dirinya kecuali mengikut Undang-Undang.” Oleh itu pertama sekali adalah perlu untuk menentukan sama ada Seksyen 136 Enakmen Pentadbiran Ugama Islam dan Adat Resam Melayu Pahang (Pindaan 1987) adalah suatu undang-undang yang sah untuk dikuatkuasakan. Peruntukan 74(2) PP memberi kuasa kepada Badan Perundangan Negeri untuk menggubal undang-undang dalam perkara-perkara yang disebutkan di dalam Senarai Negeri iaitu Senarai Kedua dalam Jadual Kesembilan Perlembagaan Persekutuan dan ini termasuklah perkara-perkara yang melibatkan kes-kes jenayah yang berkaitan dengan perintah agama bagi orang-orang yang beragama Islam. Di dalam Jadual ini telah dinyatakan secara khusus bahawa “pewujudan dan penghukuman kesalahan yang dilakukan oleh orang yang menganut agama Islam terhadap perintah agama itu, kecuali berkenaan dengan perkara yang termasuk dalam Senarai Persekutuan.” Di sini adalah jelas bahawa kuasa untuk mengkanunkan undang-undang bagi kesalahan melanggar perintah agama yang tidak diperuntukkan dalam undang-undang Persekutuan seperti meminum minuman yang memabukkan, kesalahan khalwat, berzina dan lain-lain kesalahan yang melanggar perintah agama adalah termasuk dalam bidang kuasa negeri.
Walaupun Badan Perundangan Negeri mempunyai bidang kuasa untuk mengkanunkan undang-undang ini, Mahkamah Syariah mempunyai bidang kuasa hanya untuk menjatuhkan hukuman penjara tidak melebihi tiga tahun atau denda tidak melebihi RM5,000.00 atau sebatan tidak melebihi enam sebatan atau gabungan hukuman-hukuman tersebut seperti yang diperuntukkan di dalam Akta Mahkamah Syariah (Bidang kuasa Jenayah) 1965 (Pindaan 1984). Oleh itu memandangkan s. 136 ini telah digubal berdasarkan peruntukan Undang-Undang yang sah dan hukuman yang dijatuhkan tidak bercanggah dengan Akta Mahkamah Syariah, maka hukuman yang dijatuhkan ini tidak melanggar Perkara 5 PP.
2. Adakah hukuman sebat terhadap wanita dalam kes jenayah syariah melanggar perkara 8(1) dan 8(2) PP.
Persoalan yang timbul di dalam kes Kartika Sari ini adalah adakah seorang wanita boleh dijatuhkan hukuman sebat di dalam kes jenayah syariah memandangkan s. 289 (a) Kanun Tatacara Jenayah melarang hukuman sebat dikenakan terhadap golongan wanita. Hukuman sebat terhadap wanita dalam kes jenayah syariah ini dilihat sebagai berlawanan dengan perkara 8 (1) PP yang menjamin hak perlindungan yang sama rata di di sisi undang-undang dan perkara 8(2) PP yang melarang sebarang diskrimanasi atas alasan agama dan jantina. Berkenaan dengan hak perlindungan sama rata ini adakah wanita islam yang dijatuhkan hukuman sebat tidak mendapat perlindungan yang sama seperti pesalah wanita di dalam kes jenayah sivil. Oleh itu pesalah wanita dalam kes jenayah syariah boleh membantah hukuman tersebut atas alasan mereka tidak mendapat perlindungan yang sama rata dan berlaku diskriminasi kepada mereka atas alasan perbezaan agama.
Mengenai hak kesamarataan, Suffian LP di dalam kes Datuk Harun Idris (1997) 2 MLJ 55 menyatakan “Equality before the law guaranteed by Article 8 does not mean that all laws must be in general in character and universal in application.” Prinsip yang boleh diambil daripada kes ini adalah bahawa hak kesamarataan yang diperuntukkan di dalam Perlembagaan Persekutuan bukanlah sesuatu yang mutlak dan sesuatu undang-undang boleh digubal setakat yang dibenarkan di dalam Perlembagaan Persekutuan khusus bagi satu-satu golongan. Seksyen 289(a) Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan bahawa wanita tidak boleh disebat tetapi Enakmen Tatacara Jenayah Syariah Pahang No. 8 (2002) yang terpakai bagi kes-kes jenayah syariah tidak mempunyai peruntukkan sedemikian. Seksyen 125 (1) Enakmen tersebut secara umum menyatakan “Peruntukan seksyen ini dan seksyen 126 hendaklah terpakai apabila tertuduh dihukum sebat.” Perkataan “tertuduh” digunakan secara umum tanpa memberi sebarang pengecualian kepada jantina ataupun umur sesorang pesalah. Seksyen 125(3)(i) secara khusus menyatakan cara sebatan dilaksanakan terhadap perempuan. Oleh itu sebatan adalah salah satu hukuman yang diperuntukkan di bawah undang-undang syariah negara kita untuk pesalah syariah.
Tatacara pelaksanaan sebatan bagi kes jenayah syariah adalah dinyatakan dengan terperinci di dalam s. 125(2) Enakmen tersebut dan ia jelas berbeza dengan sebatan yang dijalankan dalam kes jenayah sivil. Cara sebatan yang diperuntukkan bagi kes jenayah syariah adalah orang yang melaksanakan hukuman itu hendaklah menggunakan alat sebatan dengan kekuatan yang sederhana tanpa mengangkat tangannya melebihi kepalanya supaya tidak melukakan kulit pesalah dan ketebalan rotan yang digunakan tidak boleh melebihi 1.25 sentimeter. Semasa hukuman sebat dijalankan pesalah perlu memakai pakaian menutup aurat dan sebatan boleh dikenakan di mana-mana bahagian tubuh kecuali muka, kepala, perut, dada atau bahagian-bahagian sulit. Hukuman sebat ke atas pesalah lelaki dijalankan dalam keadaan pesalah berdiri manakala jika pesalah itu perempuan ia dilaksanakan dalam keadaan pesalah duduk. Ini amat berbeza dengan sebatan di dalam kes jenayah sivil di mana saiz rotan yang digunakan adalah tidak melebihi setengah inci dan pukulan sebat dijalankan di bahagian punggung dalam keadaan pesalah berdiri disandarkan kepada tripod tanpa memakai pakaian dan hanya menutup alat sulit. Perbezaan sebatan di dalam kes jenayah syariah dan kes jenayah sivil adalah begitu ketara dan masing-masing terpakai dalam dua bidang kuasa yang berbeza.
Enakmen Tatacara Jenayah Syariah yang memperuntukkan cara sebatan bagi kes jenayah adalah dikanunkan di bawah Senarai Kedua iaitu Senarai Negeri Jadual Kesembilan dan hanya terpakai ke atas orang Islam bagi kes-kes yang melibatkan jenayah syariah. Manakala Kanun Tatacara Jenayah adalah Undang-Undang Persekutuan yang menggariskan pelaksanaan hukuman sebat di dalam undang-undang sivil. Memandangkan kedua-dua undang-undang ini adalah daripada dua bidang kuasa yang berbeza dan hukuman sebat yang dijalankan juga berbeza, maka larangan hukuman sebat yang terkandung dalam seksyen 289(a) KTJ tidak terpakai bagi kes jenayah syariah. Wanita Islam yang melakukan jenayah syariah adalah tertakluk kepada undang-undang syariah dan memandangkan di dalam undang-undang syariah wanita boleh dikenakan hukuman sebat, maka ia bukanlah satu hukuman yang berbentuk diskriminasi kerana ia adalah undang-undang khusus yang terpakai kepada semua orang Islam. Oleh itu adalah jelas bahawa hukuman sebat terhadap wanita bagi kesalahan jenayah syariah sama sekali tidak berlawanan dengan peruntukan 8(1) dan 8(2) PP
Share on Facebook
~
